وقتی ماه از دستان تاریخ طلوع کرد

به گزارش خبرگزاری حوزه از اصفهان، مدینه در چنین روزی، شاهد ولادتی بود که آسمان به آن غبطه خورد؛ خانه امیرالمؤمنین علی(ع) بار دیگر به نور آراسته شد و فرزندی دیده به جهان گشود که از همان آغاز، نشانه‌های شجاعت علوی و طهارت فاطمی در سیمایش آشکار بود؛ کودکی که بعدها «قمر بنی‌هاشم» لقب گرفت؛ ماهی که نه برای درخشیدنِ خویش، بلکه برای روشن‌کردن راه امام زمانش طلوع کرد.

تولدی در امتداد ولایت

حضرت ابوالفضل العباس(ع) در دامان پدری پرورش یافت که مظهر عدالت، شجاعت و ایمان بود و در آغوش مادری بزرگوار، حضرت ام‌البنین(س)، رشد کرد؛ مادری که فرزندش را نه برای خویش، بلکه برای حسین(ع) تربیت کرد؛ از همان کودکی، ادب در برابر امام، اطاعت از ولیّ خدا و معرفت نسبت به جایگاه امامت، در رفتار و گفتار عباس(ع) جلوه‌گر بود.

تربیت علوی و مادری که ولایت را محور خانواده می‌دانست، از حضرت عباس(ع) شخصیتی ساخت که پیش از آن‌که جنگاور باشد، «بصیر» بود؛ پیش از آن‌که شمشیر به دست گیرد، «ولایت» را شناخته بود و پیش از آن‌که جان فدا کند، «راه» را درست انتخاب کرده بود.

عباس(ع)، مظهر بصیرت پیش از شمشیر

اگرچه تاریخ، حضرت ابوالفضل العباس(ع) را به شجاعت، قدرت بازو و مهارت در میدان نبرد می‌شناسد، اما حقیقت آن است که برجسته‌ترین ویژگی ایشان، «بصیرت» است؛ عباس(ع) در روزگاری که بسیاری در گردوغبار فتنه، راه را گم کردند، با چشمانی باز، جبهه حق را شناخت و تا آخرین نفس، بر همان مسیر ایستاد.

کربلا، صحنه‌ای بود که در آن، عباس(ع) می‌توانست با یک انتخابِ ساده، جان خویش را نجات دهد، اما او آگاهانه ماند؛ ماند تا حجت را تمام کند، تا نشان دهد یاری امام، نه از سر احساس، که از عمق ایمان و معرفت است.

سقای تشنه‌لبان حقیقت

نام حضرت عباس(ع) با «آب» گره خورده است؛ اما نه فقط آب فرات؛ او سقای تشنگان حقیقت بود؛ تشنگانی که در محاصره ظلم، به جرعه‌ای وفاداری نیاز داشتند؛ لحظه‌ای که مشک را پر کرد و به یاد لب‌های خشکیده کودکان حرم افتاد، تاریخ فهمید که عباس(ع) تنها یک قهرمان نظامی نیست، بلکه قله‌ای از انسانیت است؛

دست‌هایی که قطع شد، اما پرچم نیفتاد؛ قامتی که بر زمین افتاد، اما ولایت تنها نماند. عباس(ع) نشان داد که گاهی انسان، با نرسیدن به آب، جاودانه می‌شود.

ولادت اسوه‌ای برای همه نسل‌ها

چهارم شعبان، یادآور الگویی زنده برای امروز جامعه اسلامی است؛ حضرت ابوالفضل العباس(ع)، اسوه جوانان در غیرت دینی، الگوی پاسداران در دفاع از حق، نمونه کامل وفاداری در خانواده و معیار بصیرت در زمانه فتنه‌هاست.

در روزگاری که دشمن تلاش می‌کند مرز حق و باطل را مخدوش کند، عباس(ع) معیار تشخیص است؛ در عصری که وفاداری کم‌رنگ شده، او قله وفاست و در زمانی که بسیاری از هزینه دادن می‌گریزند، عباس(ع) با تمام هستی‌اش ایستاد.

روز جانباز؛ روز وفاداران بی‌ادعا

نام‌گذاری روز ولادت حضرت ابوالفضل العباس(ع) به عنوان «روز جانباز»، انتخابی معنادار است؛ جانبازان، ادامه‌دهندگان راه عباس‌اند؛ آنان که سلامت خویش را فدای امنیت، ایمان و عزت این سرزمین کردند و بی‌هیاهو، بار سنگین دفاع را بر دوش کشیدند.

جامعه امروز بیش از هر زمان دیگر، نیازمند بازخوانی مکتب حضرت عباس(ع) است؛ مکتبی که در آن، «ادب نسبت به امام»، «ایثار بی‌منت»، «بصیرت در تصمیم» و «استقامت تا آخرین نفس» اصل است.

عباس(ع) زنده است

حضرت ابوالفضل العباس(ع) فقط متعلق به تاریخ نیست؛ او در رفتار هر انسان وفادار، در غیرت هر مدافع حق و در سکوت هر جانباز صبور، زنده است؛ ولادت او، یادآور این حقیقت است که می‌توان در اوج قدرت، بنده ولایت بود و در نهایت تشنگی، از آب گذشت تا حقیقت سیراب بماند؛

چهارم شعبان، روز تولد مردی است که اگر نبود، کربلا هنوز کربلا بود، اما فهم ما از وفاداری، هرگز چنین عمیق نمی‌شد.

گزارش از حدیثه وهابی